نمایشگاه موفق مجسمه های مهدی شیراحمدی دانش آموخته دانشگاه هنر

گالری ایرانشهر در روزهای گذشته میزبان آثاری از مهدی شیراحمدی دانش آموخته رشته مجسمه سازی دانشگاه هنر بود. هنرمندی که آثارش مورد توجه مخاطبان قرار گرفت و تمامی اثارش در این نمایشگاه به فروش رسید. شیراحمدی متولد اصفهان است . شهری که تاثیرات زیادی در آثار او گذاشته از کاشی های مسجدشاه تا گنبد زیبای شیخ لطف الله و یادگیری هنرهای سنتی ایرانی در کودکی همانند تذهیب، مینیاتور، کاشی، خاتم و... مقدمه ای برای علاقمندی او به هنر و رفتنش به هنرستان هنرهای زیبا ی اصفهان شد و بعدها در رشته مجسمه سازی دانشگاه هنر به تحصیل ادامه داده است. 
مهدی شیراحمدی در نمایشگاه های گروهی متعدد و نیز دو سالانه هفتم مجسمه سازی معاصر ایران شرکت کرده است. همچنین در چهار دوره دوسالانه مجسمه سازی شهری حضور داشته و آثاری از او در قالب مجسمه های شهری در تهران به نمایش در امده است. او در سال ۲۰۱۹ در دوسالانه بین المللی صنایع دستی معاصر در گراندپاله پاریس شرکت کرد. این نمایشگاه دومین نمایشگاه موفق انفردای او در این گالری است.
در گفتگوی کوتاهی که با او داشتم در مورد تاثیر اساتید دانشگاه هنر بر روی کارهایش گفت: (من در سال ۸۵ وارد دانشگاه هنر شدم و از تدریس اساتید مجرب و متنوعی بهره بردم که  موجب کسب تجارب در کارهای گوناگون شد. ولی زمینه کاری را که در این چند سال انجام داده ام، قبل از دانشگاه داشتم که البته تجربه یادگیری کارهای گذشته با ورود به دانشگاه روش مند شد.)
در ادامه شیراحمدی در مورد تکنیک آثارش گفت: (از یک مرحله از خاتم کاری که به آن گل بندی می گویند بهره برده ام، در گل بندی از به هم چسباندن چوب با مقطع مثلث فرمی هندسی ساخته می شود که بعد از آن با فِرز گرفتن و تراشیدن  و همچنین با سوزاندن آنها که به مفهوم تخریب است یعنی روند آن از ساخت تا فانی شدن ادامه دارد و در واقع نهایتش مشخص و پایدار نیست.)
در ادامه این گزارش  بیانیه ای به قلم  استاد امیر مازیار در توصیف آثار شیراحمدی را می خوانیم: (آثار مهدی شیراحمدی آشکارا رجعتی به گذشته دارند. الفبا و مواد و عناصر اولیه آن‌ها از دل صنایع قدیم ایران و به خصوص خاتم‌کاری می‌آیند. اما آثار شیراحمدی نه تکرار خاتم‌کاری و صنایع قدیم‌اند و نه کاربست صرف آنها در ابعاد و اشکال جدید. در آثار او فرم‌های جدید عناصر قدیم را به پرسش می‌گیرند و در آنها تامل می‌کنند؛ چرا که واحدهای خاتم دیگر با آن زمان و مکان مألوف و مأنوسشان پیش چشم ما قرار نگرفته‌اند. زمان و مکان آنها در هم ریخته است و نقش‌ها دیگر در جهان منظم و غایتمند خود منزل ندارند؛ در اشکال و حجم‌هایی جای گرفته‌اند که بی‌ارجاع‌اند و بی‌کاربرد. خاتم‌ها در اندازه‌هایی ایجاد شده‌اند که اندازه و ماهیت ظریف و جزیی و دقیق آنها را به پرسش می‌گیرد و با آنها در تناقض است، بی‌آنکه انسجام اثر در هم بریزد. آثار شیراحمدی زمان و مکان امر درگذشته را در آن واحد هم پیش چشم می‌آورند و هم از میان بر می‌دارند. آنها «واسازی» خاتم‌اند.)

گزارش و عکس : منیر طهانی